Nieuws

Op 08 en 09 december mocht ik twee keer in een volle steigerzaal mijn voorstelling Magmens spelen. Een persoonlijk programma over de last van het moeten en kunst van het mogen. Losjes opgehangen aan het thema 50 worden, of ouder worden in het algemeen. Veel veertigers en vijftigers in de zaal, wellicht het beste publiek voor deze voorstelling vanwege de herkenbare thema’s . Ik had hard gewerkt om tot deze voorstelling te komen en heb veel hulp gehad.

Van Bram Coopmans, professioneel acteur en maker, en al jarenlang een goede vriend op afstand die mij al eerder naar een hoger niveau heeft weten te tillen. En die vooral in de beginfase de juiste dingen heeft gezegd en gedaan. En geschrapt.  Van Inge van Leiden , die de eindregie heeft gedaan en zo de puntjes en punten op de i heeft gezet. Van vriend Marc Damen, die tekende voor de prachtige muziek en die in december zelf ook speelde. Van Thea Marijnissen, die vrijwel belangeloos een prachtig kostuum voor me maakte. Van Marije Dupont die tovert met lampjes en goed aanvoelt wat deze voorstelling op dat gebied nodig had. Van Mariena Steensma  die een geweldig oog heeft voor vormgeving  en een hele mooie poster en flyer heeft ontworpen. Van Gijs Jacobs, die de foto maakte en –ongevraagd, omdat ie het leuk vindt- ook opnames heeft zitten maken vanuit de zaal. En van mijn vrouw en kinderen, die me in de weken daarvoor wat vaker moesten missen dan gewoonlijk, maar die me daarin steunden.

 

De reacties waren erg fijn, ontroerend ook. Uit allerlei onverwachte hoek. Zoals ik al eerder schreef: deze voorstelling is mijn beste ooit en was vooral leuk om te spelen. Daar waar ik eerder nogal eens    ( onbewust)  cabaretiers die ik hoog heb zitten probeerde te evenaren, of te krampachtig en hard werkend op het podium kon staan, teveel bezig met de tekst, teveel bezig met wat men ervan zou vinden,  kwam het nu veel meer als vanzelf.  Het heilige moeten vervangen door speels mogen.
Alleen daarom al wilde ik nog wel een paar keer, en dat gaat ook gebeuren. Omdat het leuk is.  Eerst mag ik op 10 maart in mijn geboortedorp Arcen aan de bak, in het MFA dat voor de gelegenheid in een intiem theaterzaaltje wordt veranderd. En dan twee weken later op 23 en 24 maart nogmaals in de Lindenberg. Dan is het voor dit seizoen klaar, maar volgend jaar zitten er nog een paar optredens in de pen. En ik wil gaan kijken of ik een kortere versie kan maken die geschikt is voor thema bijeenkomsten, congressen, discussie avonden.  Ik schat namelijk in, mede gevoed door de reacties , dat de thema’s rondom keuzes maken, duurzame inzetbaarheid en moeten/mogen zich heel goed lenen voor allerlei gerelateerde onderwerpen waar we de komende jaren zakelijk gezien mee te maken hebben. En dan kan humor zo maar een hele fijne manier zijn om lucht aan zware onderwerpen te geven.


Kaarten voor de voorstelling in Arcen zijn niet online te krijgen, en die avond is al vrijwel uitverkocht. In Nijmegen zijn nog kaarten te krijgen via de site van de Lindenberg 

https://www.delindenberg.com/theater/miel-verstappen-te-gast-4/

 

 

Magmens

Wat is dat toch in mij dat steeds weer maakt dat ik op een podium wil klimmen? Alle blikken op me gericht wil hebben. Op zoek naar applaus en bevestiging? Wat bezielde me op de lagere school -klas 5, meester Bush- om elke week weer iets te bedenken voor de toneelmiddagen. Zo vaak dat deze op een dag tegen me verzuchtte: “Miel, je mag ook wel eens een weekje overslaan hoor…”

Eerlijk antwoord: ik weet het niet precies. Ben liefdevol opgevoed en heb over aandacht niets te klagen gehad. Dus zo simpel is het nou ook weer niet. Ik houd er gewoon van om mensen plezier te brengen en kan dat toevallig ook heel behoorlijk. In het ‘dagelijks leven’ heb ik een bloedhekel aan mensen die de hele tijd alle aandacht op zichzelf vestigen. Die alleen maar zenden , niet luisteren. Dus luister ik dan. En hoe. Ik heb de luisterstand bijna uitgevonden. Maar zodra de gelegenheid zich aandient en ik de rol van gangmaker, entertainer of presentator mag vervullen in een officiële rol, dan ga ik daar vol voor. En wil ik het onderste uit de kan, ben pas tevreden als iedereen het leuk heeft. Maar waarom?

Cabaret

Achteraf ook niet zo gek dat ik in de jaren negentig in cabaret geïnteresseerd raakte. Met Harry Jekkers als jeugdheld wilde ik dat ook zelf kunnen. In een opwelling en onder druk van vriend Sander Buunk het steigertheater gebeld. Een voorstelling had ik nog niet, maar een datum al vast wel. Een half jaar later speelden we onder de naam Miel & Ik drie avondvullende en uitverkochte voorstellingen in het oude mooie theater aan de Fortstraat in Nijmegen. Voor bekenden , vrienden en bekenden van vrienden. Maar toch, enthousiasme alom. Nog geen maand later volgde ons vierde optreden bij de auditie voor het Leids Cabaret Festival waar we doorheen kwamen en met open armen werden ontvangen. En samen met o.a . ene Claudia de Breij na 1 succesvolle ronde weer mochten vertrekken. Toch nog te groen. Maar de smaak te pakken. Dus door. Veel meters gaan maken , dat was het devies.

Touren

Dus opgetreden door heel het land, in mooie maar ook obscure zaaltjes. Met mooi en ook obscuur publiek. En in de loop der jaren nog twee keer een deelname aan datzelfde Leids Cabaret Festival. Met opnieuw succes en waardering, en de bevestiging van de opgaande lijn. Veel gelachen, soms gejankt. En toch ook nog regelmatig die vraag net vòòr een optreden: “ Waarom? Waarom doe ik dit? “ . De zenuwen vooraf, de spanning in je buik, de twijfel of het goed en leuk genoeg is, of je niet door het podium zult zakken. Of het ertoe doet. Ik had ook wel een antwoord op die waarom-vraag in die dagen. Ik dacht dat ik ‘moest ‘ optreden. Dat het mijn bestemming was, mijn noodzaak, mijn raison d’être. Want als ik wat te spelen had voelde ik me heel. Dacht ik.

Pauze

Ik was een hardwerkende cabaretier , al zeg ik het zelf . Deed alles in eigen beheer. PR , optredens regelen , schrijven, spelen…. bedenk het maar. Door de jaren heen 6 avondvullende voorstellingen gemaakt, en daarnaast had ik een serieuze voltijdsbaan als manager. Maar ik was er blij mee. Ik werkte bij een schitterend bedrijf en had een mooie uitlaatklep in het weekend. Intussen was ik echter ook twee dochters rijker en had ik tijd tekort. Dus kwam er in 2011 min of meer noodgedwongen een pauze in de uitlaatklep. Het moest natuurlijk wel leuk blijven. Gek genoeg was er van die zogenaamde noodzaak ineens toch een stuk minder over dan voorheen gedacht. De wereld draaide gewoon door. Niemand die in een crisis belandde omdat ik niet meer op de cabaretpodia rondliep. Zelfs ik niet. Waar had ik me al die tijd druk over gemaakt met die zogenaamde noodzaak? Waarom?

Nieuwe show

Maar tijden veranderen. Kinderen zijn intussen al wat zelfstandiger, de prachtige baan ingeruild voor een zeker zo druk en zeker zo prachtig bestaan als zelfstandige. Maar dus ook eigen baas over mijn agenda. En in december word ik vijftig. Sinds vorig jaar kwam het plan om dat eens gewoon met een nieuwe voorstelling te vieren. Hoe vet zou dat zijn. Niet omdat het moet, geen noodzaak . Maar omdat het kan! Zonder de ambitie en verwachting om nu weer allerlei achteraf zaaltjes te gaan opzoeken. Maar wel met de wil om mijn beste programma tot zover te maken. Waarom? Omdat het mag! Ik voel me nu al trots en tevreden over deze beslissing. De show staat in de grondverf en de repetities gaan erg goed. Alle mensen die ik er tot nu toe bij betrokken heb zijn enthousiast en ik voel geen enkele druk, alleen maar trots en pret. Had ik het zo maar altijd gedaan...

De Magmens, over de kunst van het mogen en de last van het moeten. Een voorstelling die je mag zien en niet moet missen

Geprikkeld?

www.delindenberg.com/theater/miel-verstappen

....stopt per 01-08 met zijn werkzaamheden binnen Marijnissen, Bureau voor Training en Advies. Hij draagt zijn klantenbestand aan mij over en dat vind ik een grote eer.

Wim’s bedrijf kenmerkt(e) zich door zijn creatieve benadering van vraagstukken, zijn niet aflatende optimisme en zijn overtuiging dat alles mogelijk is. Daarbij komt dat hij een enorme perfectionist is, dus zijn klanten krijgen altijd waar voor hun geld. En meer. Het is voor mij een groot compliment dat hij in mij een waardige opvolger ziet van zijn werkzaamheden. Ik zal alles doen om zijn ‘erfenis’ met waarde te dragen. Voor de (ex) klanten van Wim is het wellicht fijn om te weten dat hij mij op afstand blijft adviseren en helpen. Daarvoor hebben wij samen een voor beide partijen een werkbare oplossing bedacht. U krijgt daarmee het beste van twee werelden: de ervaring en creativiteit van Wim, aangevuld met de theatrale saus en kennis van ondergetekende. Dat moet tevreden klanten opleveren!